Co zwróciło moją uwagę w tej książce?
Znaczenie wiary i modlitwy  (Marina jest chrześcijanką) w utrzymaniu nadziei wbrew najgłębszej rozpaczy. Wyprowadzana do więzienia Marina chwyta za różaniec (ja pewnie zabrałabym zdjęcie najbliższych i  Biblię).
Z uwagą też śledziłam przedstawiane równolegle z przeżyciami więziennymi


i wspomnieniami szczęśliwych chwil z przeszłości historię zmian dokonywanych w Iranie: narastający bunt przeciw szachowi, zwycięstwo rewolucji islamskiej Homeiniego, powiększająca się tyrania fundamentalistów muzułmańskich - od zakazu muzyki, zachodnich powieści  i makijażu po śmierć z powodu mówienia głośno tego, co się myśli.
 
 Wiele faktów szokuje. Strach młodych dziewczyn czekających na wyrok. Bardziej niż śmierci boją się gwałtu, który w oczach ich oprawców ma zapobiec temu, by jako dziewice nie trafiły do raju.
Więzienie - miejsce, gdzie kobiety prowadzone są nie tylko osłonięte hidżabem przed męskimi spojrzeniami, ale i z zawiązanymi oczyma. W ciemności. Jedna z nich walczy o zachowanie tego, kim jest, spisując na swym ciele wspomnienia z przeszłości.
Paradoksem tego miejsca jest to, że tak jak jeden z bohaterów książki, śledczym torturującym oskarżone, może być ktoś, kto za czasów szacha był w tymże wiezieniu torturowany.
Bohaterkę bliską czynią mi jej rosyjskie korzenie. Pisze o nich podkreślając ciągłość rodzinnego cierpienia. Rosyjska rewolucja zniszczyła życie jej babce, islamska Marinie. Łączy mnie z nią też jej miłość do książek,  zauroczenie księgarnią z angielskimi książkami. Później niestety ze strachu odwirowanymi na miazgę przez jej matkę w pralce. W taki właśnie sposób rozpadały się kartki ze spisanymi, ważnymi też dla mnie, opowieściami z Narni.
Poruszają mnie szczegóły: imię i nazwisko wypisane markerem na czole - znak skazańca na śmierć. Zanim jego ciało zostanie bezimiennie pogrzebane, na czas strzału ma prawo je mieć na swym czole. Straszne szczegóły. Ale i te niosące nadzieję. To, co Marina wyczytuje u perskich, średniowiecznych  poetów:  Rumiego,

  Hafeza.